تحقيق در مورد دولت الکترونیک و راه کارهای آن

تحقيق در مورد دولت الکترونیک و راه کارهای آن

تحقيق در مورد دولت الکترونیک و راه کارهای آن

46 صفحه word |فونت tahoma سايز 12| قابل اجرا در آفيس 2010 و نسخه هاي جديدتر|قابل ويرايش و آماده چاپ

بخشي از تحقيق 

کانال هاي ارتباطي :

کارگزاران و مديران دولتي و شهروندان با برخورداري از کانال هاي ارتباطي به هنگام به دنبال افزايش مراکز تماس مشتريان هستند . شهروندان تمايل بيش تري به استفاده از روش ها و ارتباطات الکترونيکي نشان مي دهند ، به ويژه که اين نوع ارتباطات با حذف يا کاهش مشکلات ارتباط دارد و تردد و افزايش دسترسي ، کارايي را بالا مي برد.

**مهم ترين کانال هاي ارتباطي عبارت است از :

 تلويزيون الکترونيکي ، اينترنت ، تلفن ، فاکس ، موبايل ، کامپيوترهاي دستي ، پست الکترونيکي ، پست و کيوسک هاي اطلاعاتي . لازم به ذکر است که پياده سازي دولت الکترونيکي به معناي حذف کامل روش سنتي مربوط به مراجعه حضوري مشتريان نيست.

 

* مشکلات دولت الکترونيکي:

دولت الکترونيکي با وجود مفهومي ساده ، مشکلات زيادي براي دولت ها دارد . مشکل اصلي در روش طراحي نيست بلکه ارايه خدمات به روش مناسب ، معضل اول دولت هاست دولت ها بايد به عنوان يک مجموعه ، قادر باشند اطلاعات ديجيتالي را به خوبي دريافت کنند و زمينه هاي فني لازم را براي ارتباطات واحدهاي مختلف کشوري با همديگر ، و همکاري بخش خصوصي و دولتي فراهم سازند . مشکل ديگري که وجود دارد ، فرهنگ و ذهنيت مردم است . تغيير ذهنيت و فرهنگ سنتي در مورد استفاده از خدمات ، هزينه زيادي خواهد داشت . فراهم کردن فضاي مناسب ، دورنگه داشتن آن از استفاده هاي نامناسب ، و فقدان تخصص لازم در انجام تغييرات سريع در فناوري اطلاعات از مشکلات ديگر به حساب مي آيد ..دومين معضل اساسي دولت ها ، ايجاد روش هاي قانوني مناسب براي تجارت الکترونيکي است ، چون دنيا در حال حاضر به طرف اقتصاد جهاني ديجيتال حرکت مي کند . با اين وضعيت ، هرگونه مغايرت قانوني در تجارت هاي بين المللي بيش تر نمود پيدا مي کند . در اين مسير ، دولت ها با مشکل مربوط به ماليات بر تجارت الکترونيکي و نحوه کنترل آن ، امضاي الکترونيکي قراردادهاي تجاري و کنترل بر برنامه هاي رمزنويسي قوي موجه هستند.

سومين معضل اساسي دولت ها که به نوعي يک مشکل بالقوه به حساب مي آيد ، نيازمندي روزافزون به دموکراسي و عدم استفاده دمکراتيک از سيستم هاي ديجيتالي است . با افزايش اقتصاد ديجيتالي ، فناوري از ديدگاه دموکراتيکي ، خنثي يا از آن به غلط استفاده مي شود و در نتيجه تنوع را از بين برده و مردم را تشويق مي کند تا بر اساس روش هاي جديد جهاني تعامل کنند.. دولت الکترونيکي حاصل تغييرات فني ، به خصوص فناوري اطلاعات از يک طرف ، و انطباق سازماني با تغييرات عصر اطلاعات و ديجيتال از طرف ديگر است . در صورت پذيرش تفکر مديريت استراتژيک در حوزه دولتي ، فلسفه دولت الکترونيکي به راحتي براي کارگزاران و بوروت کرات ها قابل هضم خواهد بود . البته دولت الکترونيک همانطور که تشريح شد ، ابعاد مختلفي نظير مشتري مداري ، کيفيت ، کارايي ، اثربخشي ، انعطاف پذيري ، استفاده از توانمندي ها و مهارت هاي بخش خصوصي در بخش دولتي ، و به کارگيري مکانيسم هاي بازار را در بر مي گيرد.

شايد بتوان گفت که يکي از ابزار مهم براي تبديل مديريت دولتي سنتي ، الگوي جديد مديريت دولتي نوين فناوري اطلاعات است که مسلما با توجه به گذشت حدود يک دهه از حرکت اين انديشه نوين ، دولت الکترونيکي نيز يک بحث جديد خواهد بود و به تحقيقات کاربردي ميداني و چالش هاي فراوان در مورد به کارگيري آن در جامعه ايراني نياز دارد . براي مثال يک نمونه از آن تحت عنوان طرح &#۰۳۹; آسيکودا &#۰۳۹; جهت الکترونيکي کردن امور گمرکي در گمرک ايران در حال شکل گيري است . در خاتمه بايد گفت که زمينه هاي بالقوه زيادي در کشورمان وجود دارد که امکان پياده کردن ارايه خدمات را به طريق سيستم هاي ديجيتالي ميسر مي سازد و در پيشرفت اقتصادي و اجتماعي ايران اسلامي موثر است..

 

**آشنایی با تعریف و راهکارهای پیاده سازی شهر الکترونیک :

ايران عضو جامعه اطلاعاتي جهاني است و تا كنون مشاركتهاي خوبي در تصميم سازي براي اين جامعه هزاره سوم داشته است. هدف از اين اجلاسهاي تاريخي كه تكرار آنها بعيد بنظر مي‌رسد‌، خلق يك ديدگاه مشترك در مورد عصر اطلاعات تحت عنوان جامعه‌ي اطلاعاتي بوده است. از جمله دستاوردهاي مهم اين دو اجلاس اعلامه اصول و برنامه عمل آن بوده است كه با مشاركت 192 كشور از جمله ايران بدست آمده است. در برنامه اصول به موارد زيادي از جمله فقرزدايي، توانمند سازي زنان، جوانان، محرومان، تحصيلات ابتدايي براي همه، جها‌ن‌شمولي، همبستگي ملل جهان، آزاديهاي اساسي، حق توسعه براي همه، آزادي بيان، رعايت آزادي ديگران، دسترسي همه به اطلاعات، حق حاكميت كشورها، تنوع‌فرهنگي، حفظ و توسعه زبانهاي محلي، چند زبانی در محيط‌های مجازی، كاهش شكاف ديجيتالي، رشد سلامت و پيشگيري بيماري‌ها و موارد بسيار ديگر پرداخته شده است. علاوه بر موارد فوق در اعلاميه اصول به مواردي پرداخته شده است كه نياز به مطالعه و مشاركت بيشتر كشورها را دارد تا ابعاد مختلف آن بيشتر مشخص و براي اجرا به اطلاع جامعه جهاني برسد. مثلا در يكي از بندهاي اصول اساسي جامعه اطلاعاتي براي همگان به موضوعي تحت عنوان "دسترسي به اطلاعات و دانش" اشاره شده است.

در بندهاي ديگر به مواردي مانند: ظرفيت‌سازي و توانمند سازي، پرداختن به ابعاد اخلاقي جامعه اطلاعاتي، تشويق همكاريهاي بين‌المللي، بهبود دسترسي ارزان، عمومي، فراگير و عادلانه به فناوري و زيرساختهاي ارتباطي اشاره شده است. اينگونه موارد بايد در سطح جهاني معرفي و راهكارهاي مناسب براي اجرايي شدن آن تهيه شود. سئوال اساسي آن است كه چگونه مي‌توان بدون ايجاد يك محيط مناسب و تربيت شهروندان با تفكري بر اساس توسعه كاربردهاي فناوري اطلاعات و ارتباطات چنين آرزوهايي بزرگي را تحقق بخشيد؟

چگونه مي‌توان جوامع كوچكتر اطلاعاتي را شكل داد و از مجموعه اين جوامع كوچك به جامعه اطلاعاتي جهاني رسيد؟ مطمئنا توسعه شهرهاي الكترونيك بهترين ايده براي تمرين ورود به جامعه اطلاعاتي جهاني خواهند بود.

 

* شهر الکترونیک :

شهر الكترونيك عبارت از شهري است كه اداره امور شهروندان شامل خدمات و سرويسهاي دولتي و سازمانهاي بخش خصوصي بصورت برخط (online) و بطور شبانه‌روزي، در هفت روز هفته با كيفيت و ضريب ايمني بالا با استفاده از ابزار فناوري اطلاعات و ارتباطات و كاربردهاي آن انجام مي‌شود. شهر الكترونيك ما را از دنياي يك بعدي كه شهرهاي سنتي و امروزي ما هستند، به دنياي دو بعدي مي‌برد كه دستاورد فناوري‌هاي نوين اطلاعات و ارتباطات دنياي اينترنتي مي‌باشند. توجه كنيم كه فناوري‌ها همچنان به سرعت توسعه مي‌يابند و بزودي دنياي سه بعدي را عرضه مي‌كنند كه در آن‌صورت، ما شاهد شهرهاي مجازي سه بعدي خواهيم بود كه حتي تصور آن برايمان سخت است. شايد سئوال شود كه آيا امكان ايجاد شهر الكترونيك براي كشور مانند ايران كه با ساختارهاي سنتي عجين شده است و در مقابل تغيير فناوريها همواره دنباله رو بوده است مقدور مي‌باشد...

درايران فرهنگ شهرهاي الكترونيكي و اينترنتي در حال گسترش ا ست و كم‌كم باور مسئولين در درك نياز حركت به سمت و سوي شهرهاي الكترونيكي در حال شكل گيري است. شايد در سال 1379 كه براي اولين بار بحث شهرهاي الكترونيكي مطرح و متاقب آن همايش جهاني شهرهاي الكترونيكي و اينترنتي با جضور بيش از 1500 نفر از مسئولين و متخصصين ارشد كشور در حوزه‌هاي مختلف برگزلر شد موضوع براي كشورمان خنده دار و باور نكردني بود و يا حداقل باور نداشتيم كه فقط 5 سال بعد بايد راهكار برون رفت از چالشهاي شهر بزرگي مانند تهران را در ايجاد شهر الكترونيك جستجو كنيم. بايد در هزاره سوم و شروع قرن 21 تسليم پديدههاي حاصل تغييرات فناوريهي جديد باشيم و شهر الكترونيك را به عنوان يك نياز و ضرورت هزاره سوم بپذيريم.

شهر الكترونيك يك اختراع و يا يك پيشنهاد نوآورانه نيست بلكه واقعيتي است كه بر اساس نياز جاي خود را باز مي‌كند. اگر امروز چشم خود را بر نياز ببنديم فردا بايد با پرداخت هزينه بيشتر قدم در اجراي آن بگذاريم.

 

حرکت به سوی شهر الکترونیک:

اگر به خود اعتماد داشته باشيم و علمي فكر كنيم و دانش و علم را در كليه امور زندگيمان بكار گيريم قطعاً نه تنها ايجاد شهر الكترونيك كه پروژه‌هاي بزرگتر و پيچيده‌تر را كه بر اساس توسعه ابزارهاي نوين مانند فناوري اطلاعات و ارتباطات است به راحتي مي‌توانيم انجام دهيم. يكي از مشكات اساسي در كشور ما در توسعه اينگونه پديده‌ها پذيرش مسئوليت فردي است كه هيچ آشنايي به اين موضوعات نداشته و گاها مخالف هم هستند و به عمد مسئوليت مي‌پذيرند تا جلو آنرا بگيرند. اگر مسئوليت اينگونه خدمات به افراد متخصص، علاقمند و توانمند سپرده شود قطعا مشكل خاصي براي توسعه پديده‌هايي مانند شهر الكترونيك نداريم.

 


خرید آنلاین